Het leven begint bij 40! Werken met Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) [gastblog]

door Zita Schwab

De diagnose

Door mijn geschiedenis was ik een stoere gever geworden voor wie geen berg te hoog was. Vooral dat laatste kwam goed uit in 2004. Net 40 geworden kon ik tijdens een etentje opeens geen woord meer uitbrengen. Na een kwartier trok ik het niet meer en stootte ik huilend wat bizarre klanken uit: %$#!**)>!! ( Ik wilde naar huis). De volgende ochtend kon ik gelukkig weer praten en ik nam me voor om gas terug te nemen. Ik was tenslotte net gescheiden, moe en echt gammel.
Een week later lag ik halfzijdig verlamd, en weer niet in staat om me met woorden uit te drukken, met een moordende hoofdpijn doodziek in het ziekenhuis. Diagnose: hersen- en hersenvliesontsteking. Zeven dagen later werd ik uit het ziekenhuis ontslagen. Ik kreeg een stevige hand van mijn neuroloog en de boodschap dat ik een ongelooflijke bofkont was, want menigeen overleeft dit niet of eindigt in een verpleeghuis. ‘Sterkte!’

Een verwarrende tijd

Er volgde een verwarrende tijd van intens moe zijn en opnieuw naar woorden zoeken. ‘Dat kastje is een magnetron mam’, ik hoor het mijn dochter nog zeggen. Binnen vijf maanden had ik drie BKR-registraties omdat ik mijn administratie niet meer kon doen. Mijn werk verliep moeizaam en relaties begonnen in rook op te gaan. En al die tijd wilde ik zo graag de draad oppakken na mijn scheiding. De link met mijn hersenen had ik nog niet gelegd. Het was pas in 2006 dat er iets begon te dagen. Een betrokken collega gaf mij een krantenartikel over NAH. Ik was geschokt! Dit leek voor mij geschreven en dus ging ik terug naar de neuroloog.
Hij vergeleek mijn hersenen met een pc. Als je moe bent kun je niks opslaan en wat je niet opslaat (informatie) kun je niet terugvinden. En als ‘ie crasht (intense vermoeidheid) dan gaat ‘ie even niet meer aan. Het slechte nieuws: het zou niet beter worden. Het goede nieuws: alles doet het nog, alleen een fractie langzamer. Nou ja, het klonk wel aannemelijk. Doordat ik 15 jaar in de zorg heb gewerkt had ik niet alleen aardig wat medische kennis, ik wist ook dat ziekte-inzicht een klus kan zijn. Misschien was ik wel aan het ontkennen en moest ik er toch mee leren leven?

verstoorde prikkelverwerking

Opruimen wat in de weg zat

Uiteindelijk besloot ik om ALLES te doen wat nodig was om mijn comeback te maken. Ik had dit toch niet voor niets overleefd? Voor mijn gevoel had ik de wereld nog heel veel te geven en dus ben ik me gaan richten op wat wel voor mij werkte. Ik ben een NLP Practitioner en Master opleiding gaan volgen. DE grote ommekeer!
Neuro Linguistisch Programmeren (NLP) gaat over hoe je doet wat je doet. Ik werd me bewust van zaken waar ik tot op heden geen flauw benul van had. Na 40 jaar geven ben ik mijn ontvanger aan gaan zetten en contact gaan maken met mijzelf. En ik ben me gaan afvragen wie ik wilde zijn. Doordat ik leerde hoe wij mensen prikkels verwerken en ervaringen wegzetten in ons brein kon ik opruimen wat in de weg zat. En dat gaf heel veel ruimte. Met een verstoorde prikkelverwerking en de helft aan energie in vergelijking met voor de meningitis besloot ik dat ik het me niet langer kon (en wilde) veroorloven om me bezig te houden met verplichte nummers, sociaal wenselijk gedrag waar anderen blij van lijken te worden, of mensen die aan mijn persoonlijke leven niets toevoegen. Ik stopte mijn verminderde energie alleen nog in mensen die iets toevoegden en zaken waar ik goed in was en waar ik voldoening van kreeg. Ik nam dus ook ontslag als voorlichter op de universiteit (nadat ik tevergeefs had gevraagd of mijn functie kon worden uitgekleed).

Omgaan met belemmeringen

Nog voor ik in 2008 daadwerkelijk vertrok uit mijn baan werd ik gebeld door de Hersenstichting; of ik vijf maanden zwangerschapsverlof van hun patiëntvoorlichter wilde waarnemen. Dat ik NAH had was daar een pré! (Ik werk daar nog steeds 1 dag per week) Al met al ging het steeds beter met mij en bleven er, ondanks al mijn inspanningen, twee grote belemmeringen: de intense vermoeidheid en geldzorgen. Ik was er helemaal klaar mee besloot niet te rusten voor ik daarmee kon omgaan. Ik gaf mijn administratie aan een budgetcoach en ik liet mijn hersenen uitgebreid in kaart brengen bij een neuropsycholoog die gespecialiseerd is in NAH. Met een rapport van 5 A4tjes stapte ik begin 2010 een revalidatiecentrum binnen met het verzoek om een screening.
Het resultaat was geweldig en schokkend tegelijk. Voor het eerst in zes jaar voelde ik mij begrepen. Natuurlijk heb je een ontplofte administratie en natuurlijk ging het NOG niet goed met mij; ik had een dubbele handicap namelijk NAH (het werkt anders in je hoofd en het is onzichtbaar aan de buitenkant!). Zes jaar verdriet kwam los, wat had ik me al die tijd alleen en niet begrepen gevoeld! Ik had dit allemaal best willen weten in de afgelopen jaren. Ze hebben zelfs een arbeidspoli voor als je werkgever het niet snapt!

Werken aan herstel

Na de screening volgde een intensief cognitief revalidatieprogramma; 2 dagen per week vijf maanden lang naar mijn nieuwe ‘vrienden’: de ergotherapeut, de maatschappelijk werkster, de psycholoog, de fysiotherapeut, de fitnessgroep, de revalidatiearts en de cognitiegroep. Resultaat? Ik ben weer helemaal terug!
Ik voel ik me fitter, vitaler en gelukkiger dan ooit tevoren. Ik heb nu inzicht in mijn belastbaarheid en heb geleerd mijn activiteiten te wegen. Hoeveel punten kost autorijden, hoeveel punten kost visite ontvangen? Ik heb 40 punten per dag te besteden en als ik me daaraan hou dan gaat het prima. Mijn financiën zijn inmiddels op orde en ik regel het weer allemaal zelf.

Werken met passie

Je kan je wellicht wel voorstellen dat ik me heel even heb afgevraagd waarom niemand mij ooit verwees naar een revalidatiecentrum en waarom ik het zelf allemaal moest bedenken. Maar ‘waarom-vragen’ daar krijg je geen antwoord op en is dus verspilde energie. Ik begon me af te vragen hoe ik al mijn levenslessen in kon zetten voor anderen. En zo kwam ik begin dit jaar op het idee om mijn eigen coachpraktijk op te zetten. Jaren geleden volgde ik al een opleiding tot coach/counsellor en inmiddels ben ik niet alleen geschoold in systemisch werk, ik ben ook nlp trainer in opleiding en ik coach deelnemers van een NLP-opleiding.
En zo werd Z-Factory (spreek uit: satisfactory) geboren. Met Z-Factory doe ik waar ik goed in ben en waar ik voldoening van krijg; mensen (en diegenen die te maken hebben met hersenletsel in het bijzonder, getroffenen en/of hun familie) begeleiden naar een betere kwaliteit van leven en meer plezier. Ik vind het telkens weer prachtig om te zien hoe iemand voor zichzelf durft te kiezen en dat niet alleen; met Z-Factory kan ik mijn eigen tijd indelen. De ultieme win/win situatie! Ja, het leven start wat mij betreft inderdaad bij 40.

Zita Schwab

Een tijdje geleden belde ik naar een opleidingsinstituut voor informatie, voor een van mijn loopbaankandidaten, en kreeg Zita aan de lijn. We raakten aan de praat over onze gezamenlijke interesse voor ontwikkeling van mensen, systemisch werk en NLP. Daarna hebben we het contact via Twitter en e-mail voortgezet. Zo ontdekte ik kortgeleden haar bijzondere verhaal; het verhaal van een moedige krachtige vrouw.
Ik ben haar dankbaar dat zij dit verhaal hier wil delen. Ik ben benieuwd of het jullie net zo raakt als mij, hieronder kun je je reactie geven.

Bewaren

This entry was posted in Gastartikel, Inspiratie, ondernemerschap, ontwikkeling, Verhalen and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to Het leven begint bij 40! Werken met Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) [gastblog]

  1. Wim says:

    Ik ben een essay aan het schrijven over mn leven ivm een opleiding als life coach. Ik wil je bedanken voor het verhaal . Ik bewonder de manier van doorzetten en naar jezelf kijken.

    ”De keuzes die je maakt zijn een uitdrukking van je groeiend zelfrespect”

    Met een hartelijke groet
    Wim.

  2. Een mooi verhaal Zita. Het gevoel begrepen te worden in een revalidatiecentrum is zo herkenbaar. Mijn ervaring is dat ze daar echt oog hebben voor de mens achter de stoornissen en beperkingen, in plaats van alleen maar voor de oorzaak. Veel geluk met je verdere carrière en leven.

    Hartelijke groet,

    Gerard de Bruin

  3. Linda Krijns says:

    Wat een indrukwekkend verhaal. Ik had wel eens van NAH gehoord, maar Zita’s verhaal maakt de impact pas goed duidelijk. Ik heb veel bewondering voor de manier waarop ze haar verhaal doet en omgaat met wat NAH voor haar betekent.

  4. Ed Nissink says:

    Geweldig mooi verhaal, los van wat je hebt doorstaan. Wat heb je dat goed in kaart gebracht. En respect voor het volgen van je eigen weg. Succes!

  5. Petra says:

    *pinkt een traantje weg*

    Wat een verhaal! Heeft me geraakt, herken veel elementen in je verhaal die ik in mijn (totaal andere) situatie ben tegengekomen; onjuiste diagnose, terecht komen bij verkeerde behandelaars, onbegrip en verlies van sociale contacten, en het gevoel er volledig alleen voor te staan, eenzaamheid. Die impact is enorm en ook niet in woorden uit te drukken.

    Wetende wat dit van je vraagt heb ik enorme bewondering voor hoe je hiermee bent omgegaan en de negativiteit hebt weten om te draaien naar iets moois, klasse!!

    Ik wens je veel energie voor de jaren die nog komen!

    Greetz, Petra