ontwikkeling, Verhalen

In de Spiegel kun je jezelf zien

Het najaar is een seizoen om naar binnen te keren, een tijd om te reflecteren op dat wat geweest is en je af te vragen waar je naar op weg bent. Loslaten wat je niet meer nodig hebt en plannen te maken om vorm te geven aan dat wat je verlangt. Het doet me denken aan een ontmoeting met een bijzondere vrouw, haar verhaal wil ik hier graag met je delen.

Een paar jaar geleden kwam ik in contact met een kunstenares uit Kameroen; een trotse, eigenzinnige en kleurrijke vrouw. Een sterke vrouw met een aanstekelijke levenslust, die haar eigen weg kiest ongeacht wat een ander ervan vindt. Ze volgt haar verlangen vol overgave. Ze vertelde mij een prachtig verhaal over haar jeugd.
Diane groeide op in een groot en heel liefdevol gezin. Haar vader was arts en zeer filosofisch. “Als ik thuis kwam met een mooi schoolrapport, keek mijn vader ernaar, zei niets, en nam me mee naar de grote spiegel. Hij zei: kijk in de spiegel en zeg tegen jezelf ‘Ik ben mooi, ik ben trots op mezelf, dat heb ik goed gedaan’. En als ik boos was dan nam hij mij ook mee naar de spiegel. Hij zei: ‘kijk in de spiegel, ben je trots op jezelf? Is het ja, dan is het goed. Is het nee, dan moet je iets veranderen’. In de spiegel kun je jezelf zien, je essentie, zien dat je mooi bent. Dat heeft mijn vader me geleerd en dat doe ik nog steeds. De spiegel is mijn ‘rechter’, hierin zie ik wie ik ben en bepaal hoe ik mijn leven wil leven.”

Sindsdien kijk ik anders in de spiegel. Wat zie jij nu als je in de spiegel kijkt?

Diane Fea-Nitha, Ontwerpster/styliste, schilder, “reiziger”: ‘Als er aan de deur wordt geklopt  moet je altijd open doen, het is een boodschap voor je’

Dé Filé de Mode

Er was eens een hele mooie zwaan. De zwaan wist niet dat ze mooi was, want ze was opgegroeid als lelijk eendje. En hoe haar ook verteld werd dat ze een mooie zwaan was, lange tijd kon ze het niet geloven. Naar mate de jaren verstreken werd ze zich bewust van haar Zwaan-zijn, maar mooi vond ze zichzelf nog niet. Tot ze zichzelf op een dag ontmoette in de reflectie. Toen wist ze het opeens.
(30-09-2007 de Zwaan als metafoor voor ‘haar ware zelf’
, Jacqueline van Zuiden)

ontwikkeling

Zodat wij niet vergeten

Afgelopen week was ik aanwezig bij de indrukwekkende onthulling van een bijzonder oorlogsmonument in Leiden. Het monument, ‘Bagage’, is gemaakt door Ram Katzir. De natuurstenen koffers staan verspreid over de stad, ter nagedachtenis aan de vervolgde en vermoorde Joodse stadsgenoten.
De symboliek van de kunstenaar gaat verder dan het maken van ‘nog een’ oorlogsmonument. Hij noemt het zelf een ‘anti-monument’, waarbij Afwezigheid de hoofdrol speelt. Een oproep tegen uitsluiting in de maatschappij. Het zet je aan het denken: Wie heeft die koffers hier achtergelaten? Worden ze nog opgehaald? Wat is er met de eigenaar gebeurd? En ook figuurlijk: Wat heb ik zelf in mijn bagage meegenomen en achtergelaten. Wat en wie sluit ik binnen en buiten?

Een koffer
Monument bij het voormalig Joods Weeshuis, Leiden

De persoonlijke verhalen van getuigen, zelf kind in die tijd, en de gedichten van kinderen van nu maakten op mij diepe indruk. Ik voelde me met hen verbonden; verleden en toekomst, vrees en hoop, verdriet en vreugde. Het ligt dicht bij elkaar. Een deel van mij verwondert zich over hoe het mogelijk is dat iemand jou veroordeelt en wil vernietigen, op basis van……. Ja van wat eigenlijk? Terwijl we dit vandaag de dag in de realiteit nog steeds zien gebeuren, in het groot en in het klein.

Zolang wij herinneren en herdenken, ons willen en kunnen verwonderen, bewust worden van onze (voor)oordelen, benieuwd zijn naar de verhalen van mensen, leren en ontwikkelen. Zo lang zijn er mogelijkheden voor een vreedzamer samenleving, waarin ruimte is voor verschillen.

Bron:
Leidsch Dagblad